من‌ مشكلم‌ اين‌ها نيس!

چند خط از بخش‌ دوم کتاب رمان سينما

رنگ‌ها؟ جهان‌ِ هستي‌ با آن‌، در پشت‌ِ چشم‌هامان‌ نفوذ مي‌كند. بادِگرم‌ِ ديوانه‌، تكه‌اي‌ از باغ‌ را به‌ هم‌ مي‌ريزد، كاه‌ و برگ‌ و كاغذ ورخت‌هاي‌ شسته‌ي‌ به‌ آني‌ خشك‌شده‌ي‌ روي‌ِ طناب‌ را، مثل‌ دود وبخارِ سماوري‌ كه‌ پدر وقت‌ افطار، پاي‌ آن‌ مي‌نشسته‌، به‌ هوا مي‌برد!تنوره‌ در گـُربه‌ روي‌ بام‌ و زوزه‌ در چاه‌ مي‌كشد.
 كولي‌ها با پاچين‌ بلند و دستمال‌ قرمزِ سه‌ گوش‌ و گردن‌آويزِ مرخه‌ وپيراهن‌ِ نقره‌دوز سر مي‌رسند. آنها با دست‌هاي‌ خال‌كوبي‌ شده‌ والنگوهاي‌ شيشه‌اي‌، فال‌ِ محبت‌ مي‌گيرند: «كاري‌ مي‌كنم‌ خانم‌جان‌،ها... كارستان‌! مردت‌ هميشه‌ كـُشته‌مُرده‌ات‌ باشه‌. هوو نياره‌ برات‌،دستش‌ بيخ‌ِ كش‌ِ تنبونت‌، گازش‌ هميشه‌ گوشه‌ي‌ لبت‌ باشه‌! بچه‌ نه‌ ازچهار تا كمتر، سرت‌ به‌ شونه‌اش‌ و ببردت‌ به‌ سفرِامام‌ رضا، ها، چي‌ به‌خيالت‌؟ همين‌ دوبار نيست‌ آفتاب‌ زده‌، برگشتم‌. عرق‌ دستم‌ روي‌قفلش‌ نه‌ به‌ گمونم‌ خشك‌ شده‌ باشه‌! ها، بشين‌ سفره‌ي‌ دلت‌ را بتكون‌،تا بهتان‌ بگويم‌ مردت‌ زير لحاف‌ پنبه‌ات‌ رو چه‌ جوري‌ بزنه‌ كه‌ دل‌ به‌دلت‌ كنه‌، نه‌ ولت‌ كنه‌ واسه‌ خاطرِ يه‌ زنكه‌ي‌ پتياره‌ كه‌ خال‌ رويش‌ رو،با مدادِ ابروي‌ تو، پر رنگ‌ كنه‌!»
 او دغدغه‌ مرا مي‌داند: «بيا ببينم‌، پسره‌ي‌ دول‌ طلا! از چي‌مي‌ترسي‌؟ مي‌بيني‌ كه‌ من‌، يه‌ بچه‌ لايق‌ِ بيخ‌ِ ريش‌ِ باباش‌، به‌ پـُشتم‌بستم‌. نمي‌دزدمت‌. نبينم‌ ديگه‌ پشت‌ مادرت‌، يا لاي‌ پاهاش‌ قايم‌بشي‌، گوشه‌ي‌ دامنش‌ رو بكشي‌. نامحرم‌ مي‌بيندش‌! كجاست‌ حالا؟لابد رفته‌ برام‌ يه‌ چيزي‌ بياره‌! فالش‌ رو قراره‌ ببينم‌: چه‌ مه‌لقايي‌! بابات‌هم‌ سفتي‌ِ كمرش‌ لابد به‌ قرص‌ِ ماه‌ رفته‌، كه‌ تو زيرِ دل‌ ننه‌ات‌ورقلمبيدي‌!»
 مادر با يك‌ پيمانه‌ برنج‌، يك‌ تخم‌ مرغ‌ و كمي‌ آلوچه‌ تـُرش‌برمي‌گردد: «من‌ مشكلم‌ اين‌ها نيس‌. دستمان‌ تنگه‌، بچه‌ي‌ شيرخوره‌دارم‌!»

/ 1 نظر / 7 بازدید