پس گل من كو:  دوازده نمايشنامه تك پرده

نويسنده : محمود طياري

ناشر : ميركسري ( كلك )

تاريخ نشر 1380

انتشارمجموعه دوازده نمايشنامه تك پرده،  از محمود طياري نويسنده پرسابقه تئاتر ايران، فرصت مغتنمي است براي اهل نمايش وكوشندگانِ اين راه وخطه، اعم از بازيگر و طراح صحنه، تا چهره پرداز وكارگردان، بويژه آنهاكه بخيه برچشم و چسب بر دهان دارند و ساحتِ تئاتر ملي را با هويت باختگي شان آلوده اند .طياري در اشاره به كار ‘بردِ متن ، گفته است :( اينها “بدل كارها”خويِ متن گريزي شان را به متن ستيزي كشانده و در پستو و پسِ پشت، يا خود “ سري دوزيِ” نوشتاري مي كنند، يا متون آشناي ادبيات نمايشي غرب را، با اجرا هاي بي رمق و اقتباسي و مسروقه ي خود بي اعتبار مي سازند وبا سازهاي زهي و بادي،انگشت اشاره به جايگاهِ انگشت شمارِ چند نمايشنامه نويس حرفه اي و قديمي تئاتر  مي گيرند و در كارِ حذفِ آنان و الگو سازيِ خودند :” بله ، ما نمايشنامه نويس نداريم ” نه كه خودمان بلديم بنویسانیم و بچاپانیم ! ” )

در هرحال ” پس گل من كو ؟ ” هست، با دوازده نمايش تك پرده ، حاصلِ بيش از چهل سال كارِ پرداخت به ادبيات نمايشي در ايران.آيا اهل و قبيله تئاتر به ويژه گروه هاي نمايشي، دانشجويان، اساتيد و شيفتگانِ هنر نمايش، بارِ خود را زمين مي گذارند و راهِ تجربه هاي گران را به هنرآموزانِ تئاتر مي نمايانند، يا همچنان خودشيفتگانند و دل برحلقه اي خوش مي دارندكه بر دست دارند و به هنگام آموزشِ تريبوني و تحليل هاي بالا آورده ي بي درد و خون ، با آن بازي مي كنند !:

” پس گل من كو” به لحاظِ آرايه هاي فني و كلامي و طرح هاي موضوعي، كتابي زيباست و عنوان نمايشنامه ها به قرار زير است و فاصله زمانيِ اسفند 1339 تا آبان 1374 را بر خود دارد .

نيمه هاي يك شبِ سرد و بي مشتري 1339- سرپوش 1341- پيامبر 1341- داس 1345 پس گل من كو؟ 1369- گوسفند دوخان 1371- درختِ غار 1371- از كشت تا درو 1372– قيصر 1346 – مطالعاتِ خيس 1354 - دردِ تو چيه ؟ 1354- خروسِ بال طلا  (برای کودکان) ۱۳۶۹

در نگاهي تم ياب به”پس گل من كو؟”، تعريفِ افسردگي، وجوهي تازه و غافلگيركننده به خود مي گيرد :

   زني ، بچه اش در تصادف با ماشين مرده ، چهل روزي نيز گذشته ، اما او در شوكي عميق، زمان برايش متوقف شده ، به هر چه و هر كجا مي نگرد ، آرش كوچولو را مي بيند ، در لباس زورو و شكار و شنا، در خيمه سرخپوستي با تير وكمان و هفت تير. تماشاگر هم مي بيند ، اما به چشم پدر نمي آيد. او فقط تب و تاب هاي مادر را مي بيند و خيال مي كند زنش به سرش زده،يا دارد ديوانه مي شود.تازگي وگره نمايش در ترفندي است كه نويسنده به كار برده وبازي در‘بغضي بي پايان راه به جايگاه تاريخيِ خود مي برد و با استفاده از متناقض نمايي، مرثيه اي به اعتراض به هرچه زميني و يا آبي– خاكي است– ؛ (با استفاده از پارادوكسِ دريا و قايق ) در سوگ آرش ، اجرا مي شود .

 محمود طياري علاوه بر دوازده نمايشنامه تك پرده ، هشت نمايشنامه ي بلندِ چاپ شده ، با عنوان هاي زير دارد :

گلبانگ (چهار پرده - 1340) تا زير ميز فرمانده ( تريلوژي سه گانه 1357) مارنقره ( چهار مجلس - 1358)صندلي چرخدار ( هفت تابلو – 1363) شيرواني در باد ( سه پرده - 1369) چل گيس خاتون ( هشت مجلس-1374) عروس زره پوش ( هفت مجلس– 1375 ) هفت سال سياه ( هشت تابلو -1380 )

 پانوشت : اين متن از طريق ناشر براي كتاب ماه تهيه شده بوده ، اما از چند و چون چاپ آن بي اطلاع مانده ايم .

/ 1 نظر / 9 بازدید
مانيا

دوباره تبريک....خريدن رمان سينما طلسم شده....